Zo mor - op t Foan

Zun schient niet. 

Wiend waait niet.

Wotter stroomt niet.

Mooier wordt t niet.

 

Zun zigt der weer n gat ien

Wat n weer, docht ik de leste weken rond joarwisseleng. t Hield mor niet op - wat regen aangijt. Aan d'andere kaant: zun leek der huulmoal met uutscheiden. 

En toen was doar noa meer as 10 doagen, ien elk geval, zo voelt et aan, weer de zun.

Mien zucht van verlichteng kwam boven harde wiend uut. 

Kwakkeln en kleuren met t weer

t Weer is wisselvalleg, ene dag vrust et, aandere dag is et regen en wolken.

Plumen van e rijten aan t Hoendiep fleuren op van zun die hum kloarmoakt veur t ondergoan. Nog n uurke en dan is beurd. 

Dreugvallen plakken ien t gebied veur wotterbaargeng aan e Redendiek onder Oldekerk bennen wit van vörst. Zo geft elk plak zien eigen kleur an t laandschap. 

Licht ien t Zuden

t Gebeurt niet elk mement van e dag en ok niet elke dag. Je moeten der tegenaan lopen. Of der langs lopen. Ereguster was der zo'n dag. n Kolde dag met zo nou en dan wat zun. Veur even stijt t landschap ien t licht. 

Mor t wer aal weer donkerder. Lucht stoan noar regen. As t zo deur ging zol zun der veur vier uur aal met opholden. Licht werd òfknepen. n Graauwe nevel trok over t laand. 

En toen was doar dat licht. As scheen de ster van Betlem over t Zuden.