Geregeld ken je vogels aan n kaant van e weg vienden. Dit bennen veren van n verkeersslachtoffer, zo as hiet.
Lest lag midden op e weg n rooie vriekel (Torenvalk. Letien: Falco tinnunculus).
De rooie vriekel zigst tegenswoordeg meer as vroeger. Vroeger wist ik ien e omgeving mor van een vriekelnust hoog ien n wilgeboom bij de buren. Doar harren vriekels warschienlek n stel oksters votjagd om heur ientrek te nemmen ien t nust. Zulf bennen t niet zukse goeie nustenbaauwers. Mor as ze de stried aangoan, bennen ze oksters gewoonlieks de boas.
Een keer vond n vriend van mij n vleermuus. Dat was n bizundere vondst en denkelek mien eerste vleermuus die k van dichtbij zien kon.
Vroeger was der n kirrel die waarkte bij Riekswotterstoat. Hij droeg n soort uniform en har n imposante politie-achtege kleppet op e kop. t Zel ien de joaren zesteg, begun joaren zeuventeg west hemmen. Elke poar doagen ree er op zien brommer over t fietspad de stroatweg del om te kieken of alles der nog goed bij lag. En dooie vogels hoalde er vot uut de berm.
Dat was wel n groot veurdeel van n dood dier. Je konnen van dichtbij huul precies zien hoe of dat t dier der uutzag, en hoe of dat kleuren van veren warren!
De mooiste veren bewoarde ik. En de schedel as die nog heel was, kon je schoonmoaken. Dat leste deed voak deur t beest eerst aargenswoar te bewoaren deur ien e grond te stoppen om loater weer op te groaven. t Gaf veul ienzicht ien vogels en heur veren.
k Heb altied veul om veren geven. As ik n mooie veer leggen zag, zol k dizze oppakken en ien e buus stoppen. Die gewoonte he'k holden. Nog altied zel k even stilstoan as k veer leggen zie.
